jeśli ślady są prawdziwe

noc zapylona śniegiem

nakłuwa szyby ciszą

światło gęstnieje i sny

sny dzisiaj gęstniją

wykwitają na polach

ślady którymi wrócisz

Tania epifania?

chwila światła i wyjście

ciężko uchylone drzwi

na progu popoiły ze snu

w sen brama zamarzają usta 

brunatnieją ślady warg wpijanych w futrynę

w głąb dotknięty język

ze snu w sen wpadające Słowa

to tylko materiał na przybrudzone skrzydła

rozrzucony na schodach pełen drzazg

 

Na a granicy nieistnienia czyli trochę o baroku w poezji Andrzeja Bursy

Wszystko jest iluzją. Odkąd rozpadł się w gruzy obraz skończonego świata , którego centrum stanowi ziemia człowiek już nigdy nie mógł bez lęku dowierzać zmysłowemu poznaniu. Zwątpił w jego siłę u progu baroku odkrywając niezbadane obszary subiektywności doznań ,piękna i mrocznych stron rzeczywistości. Prze kolejne epoki ( przede wszystkim oświecenie pozytywizm , dwudziestolecie międzywojnie) próbował odbudować racjonalną wizję świata by zwątpić po raz kolejny, z jeszcze większą sił w wieku XX. Zestawienie baroku i współczesności ,szczególnie tej z połowy lat 50, odkrywa bogactwo paralel miedzy czasami pozornie tak odległymi.

Po drugiej stronie “Koloni”

Ten troszkę umarły, który nie potrafi

Wcale żyć na tym świecie, chociaż jest już duży

[...]

Ten cos się nie nadaje. Do życia. Do świata.

[...] sam sobie wymyślił coś takiego[...]

[...]swoje własne państwo[1]

(„Wybrzeże Moskitów”, s. 44)

kraj wierszy, z którego wysłał czarną kopertę, bez adresata. Umieścił w niej list- siedemdziesiąt siedem jednostronicowych wierszy, układających się w niezwykłą pocztówkę z fantazmatycznej koloni. Widokówkę autorstwa Tomasz Różyckiego, który w swoim piątym tomiku zabiera czytelnika w kolejną precyzyjnie zaplanowaną poetycką podróż na statku tradycji i formy.