w zamkniętej przestrzeni dusznego popołudnia

zbieram kropelki rozlanej coli z plakatu Andy Worhola

z którego sączy się ukradkiem zapach barbarzyńców

właśnie zaczyna się burza drżeniem kuchennych naczyń okien

dawano przegotowana woda daje o sobie znać inne pukanie do drzwi

wystarczy tylko odejść odkleić rzęsy od śliskiej powietrzni za firanka

zeskrobać z szyby resztki weneckiego lustra

w oczekiwaniu na barbarzyńców rozpływa się

fatamorgana posklejanych rzęs

Anatomia paradoksów

A gdyby ruch był wektorem zabawienia? Gdybyśmy my przejęli, że szczęście leży w ruchu, ruch jest spełnieniem?…

„Kiwaj się ruszaj, ruszaj tylko tak mu umkniesz. Ten kto rządzi światem nie ma władzy nad ruchem… gdy tylko się zapomnisz i staniesz , pochwycą cię jego wielkie ręce i zmienią w kukiełkę” mówi stare prawdy Biegunów.

jeśli ślady są prawdziwe

noc zapylona śniegiem

nakłuwa szyby ciszą

światło gęstnieje i sny

sny dzisiaj gęstniją

wykwitają na polach

ślady którymi wrócisz

Tania epifania?

chwila światła i wyjście

ciężko uchylone drzwi

na progu popoiły ze snu

w sen brama zamarzają usta 

brunatnieją ślady warg wpijanych w futrynę

w głąb dotknięty język

ze snu w sen wpadające Słowa

to tylko materiał na przybrudzone skrzydła

rozrzucony na schodach pełen drzazg

 

Na a granicy nieistnienia czyli trochę o baroku w poezji Andrzeja Bursy

Wszystko jest iluzją. Odkąd rozpadł się w gruzy obraz skończonego świata , którego centrum stanowi ziemia człowiek już nigdy nie mógł bez lęku dowierzać zmysłowemu poznaniu. Zwątpił w jego siłę u progu baroku odkrywając niezbadane obszary subiektywności doznań ,piękna i mrocznych stron rzeczywistości. Prze kolejne epoki ( przede wszystkim oświecenie pozytywizm , dwudziestolecie międzywojnie) próbował odbudować racjonalną wizję świata by zwątpić po raz kolejny, z jeszcze większą sił w wieku XX. Zestawienie baroku i współczesności ,szczególnie tej z połowy lat 50, odkrywa bogactwo paralel miedzy czasami pozornie tak odległymi.

Po drugiej stronie “Koloni”

Ten troszkę umarły, który nie potrafi

Wcale żyć na tym świecie, chociaż jest już duży

[...]

Ten cos się nie nadaje. Do życia. Do świata.

[...] sam sobie wymyślił coś takiego[...]

[...]swoje własne państwo[1]

(„Wybrzeże Moskitów”, s. 44)

kraj wierszy, z którego wysłał czarną kopertę, bez adresata. Umieścił w niej list- siedemdziesiąt siedem jednostronicowych wierszy, układających się w niezwykłą pocztówkę z fantazmatycznej koloni. Widokówkę autorstwa Tomasz Różyckiego, który w swoim piątym tomiku zabiera czytelnika w kolejną precyzyjnie zaplanowaną poetycką podróż na statku tradycji i formy.

“Sny i kamienie” czyli pierwszy traktat przeciwko doskonałości.

Przed wieloma laty ludzie postanowili zbudować idealne miasto. Wykreślili obliczony co do milimetra, doskonały projekt. Wtedy jeszcze „żadna wątpliwość nie mąciła ludzkich umysłów, kładący cegły wierzyli ,że pion jest pionem, a poziom poziomem”. To właśnie w tym czasie, okresie mitycznego prapoczątku zakorzeniona jest debiutancka powieść Magdalen Tuli. „W snach i kamieniach” fabularny plan utworu łączy się nierozerwalnie z planem wzrastania i zamierania miasta.