w zamkniętej przestrzeni dusznego popołudnia

zbieram kropelki rozlanej coli z plakatu Andy Worhola

z którego sączy się ukradkiem zapach barbarzyńców

właśnie zaczyna się burza drżeniem kuchennych naczyń okien

dawano przegotowana woda daje o sobie znać inne pukanie do drzwi

wystarczy tylko odejść odkleić rzęsy od śliskiej powietrzni za firanka

zeskrobać z szyby resztki weneckiego lustra

w oczekiwaniu na barbarzyńców rozpływa się

fatamorgana posklejanych rzęs

Anatomia paradoksów

A gdyby ruch był wektorem zabawienia? Gdybyśmy my przejęli, że szczęście leży w ruchu, ruch jest spełnieniem?…

„Kiwaj się ruszaj, ruszaj tylko tak mu umkniesz. Ten kto rządzi światem nie ma władzy nad ruchem… gdy tylko się zapomnisz i staniesz , pochwycą cię jego wielkie ręce i zmienią w kukiełkę” mówi stare prawdy Biegunów.

Klasyk Coetzee

Gdy myślę o Coetzee’m przychodzi mi na myśl jedno – klasyk. Mam za sobą dopiero dwie lektury z jego szerokiego dorobku pisarskiego jednak już teraz z całą odpowiedzialnością mogę polecić go każdemu. To, iż J. M. Coetzee jest klasykiem brzmi jak truizm, szczególnie dla uważnych czytelników jego powieści, których przecież w Polsce nie brakuje. Powszechnie jest uważany za znakomitego pisarza, który pisze językiem zrozumiałym i pełnym pasji. Chyba najcenniejsze i najbardziej przyciągające jest to, iż pisze on dla wszystkich. Jego proza jest pełna pytań, często wiruje wokół problemów, fundamentalnych wartości, które są istotą zainteresowań zarówno wybitnego humanisty jak i przeciętnego czytelnika. Jego narracje nierzadko stanowią ciąg monologów, który nadaje powieściom delikatny, nawet tragiczny, w antycznym rozumieniu, rys. Człowiek jest pozostawiony samemu sobie, jego lęki, rozterki i wyroki są głównym polem zainteresowań autora.

Próby o poezji Darka Sośnickiego

Próbując pisać na temat poezji, recenzując różne tomy, mam poczucie własnej bezsilności i niezdarności. Najczęściej czytając wiersze ogarnia mnie milczenie, głuche i zarazem dźwięczne. Mając przed sobą tom Folia na Wietrze stoję przed pewnym wyzwaniem. To próba podwójna, gdyż już poezja sama w sobie jest próbą tylko i aż. Jakby na domiar złego tom ten jest reedycją wcześniejszych utworów poety zamieszczonych w zbiorach Marlewo oraz Ikarus. Pisanie o wierszach Sośnickiego to więc znowu próba określenia i rozrysowania świata, który wyłania się z kolejnych kart.

Przyjaźń polsko-węgierska? Rzecz o książce Krzysztofa Vargi “Gulasz z turula”

Krzysztof jest Polakiem, Varga jest Węgrem. Węgierskość Krzyśka Vargi, choć powszechnie znana, nie znajdowała wyraźnego śladu w jego poprzednich książkach. Gulasz z turula, najnowsza pozycja wydana nakładem oficyny Czarne, jest próbą rozprawienia się z własną tożsamością, wędrówką do ojczyzny ojców, do kraju, z którym Polska ma wspólnego więcej, niż mogłoby się wydawać.

“Marsz Polonia” Jerzy Pilch

Polskość, tradycja i narodowy mit stanowią jeden z filarów pisarstwa Jerzego Pilcha. Dotychczas obecne w jego twórczości przybierały różne formy, jednakże to, co znalazło się w najnowszej książce tego krakowskiego prozaika przechodzi najśmielsze oczekiwania i przyprawia o ból głowy. Na szczęście nie tylko, gdyż książka ta znakomicie bawi, pół żartem pół serio wypowiadając całą prawdę o nas, o Polakach. Co ważniejsze wyrasta ona z Polski XXI wieku, z Polski, w której hasła patriotyzmu i narodowej tradycji przywoływane są nader często. Czy mają jeszcze jakikolwiek sens? - zdaje się pytać Jerzy Pilch.

jeśli ślady są prawdziwe

noc zapylona śniegiem

nakłuwa szyby ciszą

światło gęstnieje i sny

sny dzisiaj gęstniją

wykwitają na polach

ślady którymi wrócisz

Tania epifania?

chwila światła i wyjście

ciężko uchylone drzwi

na progu popoiły ze snu

w sen brama zamarzają usta 

brunatnieją ślady warg wpijanych w futrynę

w głąb dotknięty język

ze snu w sen wpadające Słowa

to tylko materiał na przybrudzone skrzydła

rozrzucony na schodach pełen drzazg

 

Na a granicy nieistnienia czyli trochę o baroku w poezji Andrzeja Bursy

Wszystko jest iluzją. Odkąd rozpadł się w gruzy obraz skończonego świata , którego centrum stanowi ziemia człowiek już nigdy nie mógł bez lęku dowierzać zmysłowemu poznaniu. Zwątpił w jego siłę u progu baroku odkrywając niezbadane obszary subiektywności doznań ,piękna i mrocznych stron rzeczywistości. Prze kolejne epoki ( przede wszystkim oświecenie pozytywizm , dwudziestolecie międzywojnie) próbował odbudować racjonalną wizję świata by zwątpić po raz kolejny, z jeszcze większą sił w wieku XX. Zestawienie baroku i współczesności ,szczególnie tej z połowy lat 50, odkrywa bogactwo paralel miedzy czasami pozornie tak odległymi.

Po drugiej stronie “Koloni”

Ten troszkę umarły, który nie potrafi

Wcale żyć na tym świecie, chociaż jest już duży

[...]

Ten cos się nie nadaje. Do życia. Do świata.

[...] sam sobie wymyślił coś takiego[...]

[...]swoje własne państwo[1]

(„Wybrzeże Moskitów”, s. 44)

kraj wierszy, z którego wysłał czarną kopertę, bez adresata. Umieścił w niej list- siedemdziesiąt siedem jednostronicowych wierszy, układających się w niezwykłą pocztówkę z fantazmatycznej koloni. Widokówkę autorstwa Tomasz Różyckiego, który w swoim piątym tomiku zabiera czytelnika w kolejną precyzyjnie zaplanowaną poetycką podróż na statku tradycji i formy.